مهمترین چیز در دنیا این نیست که در کجا ایستاده ایم بلکه این است که در چه جهتی حرکت می کنیم

روسو می گوید : آموزگار خوب کسی نیست که در کمترین زمان بیشترین چیزها را می آموزد بلکه کسی است که شوق به آموختن و فهمیدن را در دانش آموزان بر می انگیزد زیرا هدف آموزش به کار گرفتن توانایی . اندیشیدن و فهمیدن است .

آموزش یک واکنش شیمیایی نیست بلکه بیشتر شبیه یک تصویر و یا ساختن یک قطعه موسیقی و یا مانند کاشتن یک نهال در باغی و یا نوشتن یک نامه دوستانه است .

 آموزش با قلب انسان سر و کار دارد و باید دریافت که این کار را با فرمول نمی توان انجام داد.

آیا می توان با دانش دیروز فراگیران امروز را برای فردا آموزش داد ؟